Reuk en geur, hoe werkt het!
Sommige zeggen dat onze receptoren in de neus de vorm van
moleculen achterhalen. Anderen zeggen dat geur een trilling is,
die door onze reukreceptoren worden waargenomen. Wat je "ruikt"
zijn ionen, deze reageren met de huis/haartjes van je neus, die
daardoor electrische stroompjes opwekken, en naar je hersenen
sturen. Het is in theorie niet onmogelijk dat geurwaarneming
berust op quantummechanische effecten, en niet op chemische
binding aan receptoren.
Maar is het nu al echt duidelijk?
De atomen in een molecuul vibreren met frequenties die in het
infraroodgebied liggen.De neus is dus een soort IR-spectrometer.
Dus als je een bepaald materiaal op een andere infrarode
frequentie zou kunnen laten vibreren, krijgt deze een andere
geur.
Of kan dat zomaar niet?
De exacte frequenties zijn afhankelijk van de structuur van een
molecuul.
Het IR-spectrum van een stof is afhankelijk van de chemische
bindingen die erin zitten.(Het IR-spectrum is een
stofeigenschap.) Je kan het spectrum alleen veranderen door
bindingen te veranderen. Maar als je de bindingen verandert, dan
krijg je ook een andere stof.
De Franse biofysicus Luca Turin. vermoedt dat receptoreiwitten
in de neus niet reageren op de vorm van een geurstof, maar op
zijn trillingen. Die zouden een ‘tunneleffect’ kunnen stimuleren
waarbij elektronen overspringen naar een ander deel van het
receptoreiwit. En dat zou weer een signaal naar de hersenen doen
gaan.
Turins theorie zou onder meer verklaren waarom moleculen, die
qua vorm heel sterk op elkaar lijken, in de praktijk toch totaal
verschillend kunnen ruiken. Bij dieren is zelfs waargenomen dat
ze het verschil konden ruiken tussen identieke moleculen waar
verschillende isotopen in voorkwamen. Als het reukvermogen
alleen op vorm selecteert, is dat laatste dus niet mogelijk.
Maar die isotopen hebben wél verschillende massa’s en
veroorzaken dus afwijkende trillingsfrequenties.
|
|